Schilders maart20140049 Mobile Buurtbemiddeling is een doeltreffende aanpak die in steeds meer gemeenten gebruikt wordt bij burenruzies. Buurtbemiddelaars zijn vrijwilligers die buren in gesprek brengen om samen een oplossing te vinden voor hun conflict. Zij zien daarbij hoe stadswijken veranderen in bevolkingssamenstelling door de toename van het aantal 'verwarde' mensen, van statushouders en van gezinnen met een verschillende culturele achtergrond. Ook merken zij dat nieuwe bewoners minder vaak het initiatief nemen om kennis te maken met hun buren. Deze ontwikkelingen leiden tot een toename van burenoverlast en burenruzies worden complexer. Dat doet een groter beroep op het vakmanschap van de buurtbemiddelaars. Bij discussies over de toekomst van de wijkontwikkeling mag hun rol wel wat prominenter in beeld.

Geen rijdende rechters
Het aantal aanvragen voor buurtbemiddeling neemt toe, het afgelopen jaar een landelijke stijging van 15 %, van 13.000 naar 15.000 aanmeldingen. En steeds meer gemeentes zetten een buurtbemiddelingscoördinatiepunt op, in oktober 2018, 299 volgens cijfers van het CCV (Centrum voor Criminaliteitspreventie en Veiligheid). Het landelijk gemiddelde slagingspercentage van buurtbemiddeling is 70%. Dat percentage is niet gezakt ondanks de toenemende complexiteit van buurtbemiddeling en waarschijnlijk komt dat mede door succesvolle doorverwijzing naar andere instanties.

Meer dan tien jaar geef ik communicatietrainingen aan deze groep gemotiveerde buurtbemiddelaars die veelal naast hun betaalde baan, zich in de avonduren vrijwillig inzetten om hun buren te helpen samen een oplossing te vinden voor hun problemen. Vaak worden zij door bewoners verward met de rijdende rechter, die het oordeel velt en een schuldige aanwijst. Buurtbemiddelaars zijn helemaal niet gelukkig met deze vergelijking, zij staan niet 'boven de zaak' maar naast hun buren, als onpartijdige gesprekspartners die een beroep doen op het oplossingsgerichte vermogen van de buren. Het effect daarvan is dat als de buren een oplossing vinden, zij daar beiden achter staan en de kans op duurzaam succes groter is.

Burenruzies worden complexer
De belangrijkste reden voor burenruzies is geluidsoverlast; blaffende honden, schreeuwende kinderen in de tuin, klussen op zondag, rennen op de trap, met deuren slaan. Ook gebrekkige communicatie, schelden en bedreigen in plaats van in gesprek gaan met elkaar, is een belangrijke aanleiding voor een burenruzie. En die ruzies worden complexer door de eerder genoemde veranderende bevolkingssamenstelling. Zeker als het gaat om verwarde personen of statushouders met een traumatisch verleden, zijn de problemen soms zo complex, dat hulp van andere instanties nodig is.
Daardoor wordt een steeds groter beroep gedaan op het vakmanschap van de buurtbemiddelaars.
Dat betekent dat buurtbemiddelaars meer moeten samenwerken met ggz, politie, maatschappelijk werk en woningbouwverenigingen. En ook blijkt steeds meer de noodzaak om preventief te werk te gaan in samenwerking met welzijnsorganisaties. Deze ontwikkelingen vragen dat de teams van  buurtbemiddelaars diverser van samenstelling zijn waardoor er meer kennis is van verschillende culturele achtergronden en dat ze kunnen samenwerken met andere instanties en ook met tolken.

Enthousiaste vrijwilligers
De meeste buurtbemiddelaars vinden dat het vrijwilligerswerk daardoor alleen maar boeiender wordt. Het enthousiasme en de inzet is groot en veel bemiddelaars vinden het een dankbare taak die hen veel voldoening geeft.
Dat ze altijd in duo's samenwerken, geeft hen de mogelijkheid elkaar aan te vullen tijdens het bemiddelingsgesprek en achteraf te reflecteren op het gesprek. Ook krijgen zij regelmatig scholing en bijeenkomsten om kennis en ervaring te delen. Deze extra inzet is niet verplicht want het is vrijwilligerswerk maar het wordt wel dringend verwacht van de vrijwilligers omdat het werk niet vrijblijvend is.

Ik word altijd weer blij als ik met deze groep aan het werk ben. Het is zo'n betrokken, leergierige en enthousiaste groep mensen en ik hoop dat gemeentes het nut en de noodzaak blijven inzien om de lokale buurtbemiddelingspunten financieel te ondersteunen om dit belangrijke vrijwilligerswerk mogelijk te maken.

Voor een leefbare wijk
In Tussen territoriumdrift en burgerkracht, een recent rapport over de huidige wijkontwikkelingen in opdracht van het Landelijk Samenwerkingsverband Actieve Bewoners schetst Vasco Lub een beeld van de huidige wijkproblemen dat zeer herkenbaar moet zijn voor de buurtbemiddelaar. Ook het rapport dat het RIGO maakte voor Aedes (vereniging van woningcorporaties), Veerkracht in het corporatiebezit, laat een vergelijkbaar beeld zien van toenemende problemen in een aantal wijken. Natuurlijk vragen die problemen om structurele oplossingen, maar ondertussen kunnen buurtbemiddelaars waardevol werk doen. Zij komen niet voor in het beleidsverhaal over wijkontwikkeling en ook niet in de sexy lijstjes van stadmakers. Maar daarbij wordt hun rol bij de totstandkoming van een leefbare wijk onderschat.

Lenneke Overmaat heeft een eigen praktijk in communicatie. www.overmaat.nl. Daarnaast is zij partner van Trancity.

Stadspenning 2Op een bankje zitten, een praatje maken met bewoners, luisteren en vragen wat zij voor hen kunnen betekenen, dat was de start van Willem en Nol op het Teniersplantsoen in de Haagse Schilderswijk, nu tien jaar geleden. Zo ontstond het Stagehuis, een huis voor jongeren om stage te lopen in de Schilderswijk. Een plek waar zij met hun vragen en problemen terecht kunnen en waar zij gestimuleerd worden om hun dromen te realiseren. Het Stagehuis is een succes en wordt gewaardeerd zo blijkt uit de overhandiging door wethouder Baldewsingh van de stadspenning Den Haag aan Willem en Nol. Maar hoe past zo’n burgerinitiatief in het huidige participatiebeleid van de gemeente Den Haag?

Milikowski omslagFloor Milikowski schreef met Van wie is de stad een bestseller over de verwording van Amsterdam tot een stad voor hoger opgeleiden, meer verdienenden en toeristen. Het is een behoorlijk zwart beeld over een stad die ten ondergaat aan het eigen succes. Het leest bedoeld of onbedoeld als een aanklacht tegen het politieke bestuur en de beleidsafdelingen van de stad.

Een boek voor publiek debat
Een levendig boek, een plezier om te lezen; een soort cultuurgeschiedenis van de Amsterdamse stadsontwikkeling in de afgelopen decennia. Een boek dat voor de vakwereld van stadsontwikkelaars misschien niet zo heel veel nieuws bevat, maar het belang van het boek ligt dan ook ergens anders. Met kennis van zaken en gebruikmakend van de stemmen van heel veel mensen uit die vakwereld weet zij buiten elk vakjargon te blijven en een toegankelijk verhaal te schrijven over vastgoedontwikkelingen, over gentrification, over het verdwijnen van de middengroepen en vooral over de onstuitbare groei van het toerisme. Daarmee bereikt ze een breed publiek. Dat kan effect hebben op de publieke opinie en uiteindelijk hopelijk ook op politiek en beleid.

Parkwijk Haarlem3 Mobile‘Haarlem alleen voor de rijken?’ Onder die titel hadden we ook in mijn eigen woonplaats in de aanloop naar de verkiezingen voor de gemeenteraad een debat over de woningmarkt.
Ik ging er niet zozeer heen om de standpunten van de politieke partijen te horen, die waren weinig verrassend en met twaalf partijen die aan het woord mochten komen is er niet veel ruimte voor verdieping. Toch was het een levendige en interessante bijeenkomst door verschillende inhoudelijke bijdragen. Ik wist altijd al wel dat Haarlem behoorlijk gesegregeerd is, maar deze avond gaf mij een scherper beeld.

Zijlweg Haarlem MobileVerdringing door Amsterdammers
Haarlem is, vooral bij Amsterdammers die hun eigen stad te duur vinden, bijzonder populair. Maar ook voor hen wordt Haarlem onbetaalbaar en is er nauwelijks aanbod, niet in de koopmarkt en niet in de huurmarkt. Om nog maar te zwijgen voor Haarlemmers die het huis van hun ouders willen verlaten of doorstromen. Zij worden uit de markt gedrukt door de toestroom van buiten.
We praten dan wel over de populaire wijken van Haarlem. In bijvoorbeeld Schalkwijk, met ruim 30.000 inwoners de grootste naoorlogse uitbreidingswijk van Haarlem, ligt de vierkante meter prijs op zestig procent van die populaire wijken.


Evicted‘Home is the center of life’, schrijft Matthew Desmond in Evicted – Poverty and profit in the American City. Acht families zijn de rode draad in zijn boek, families voor wie een dak boven het hoofd niet vanzelfsprekend is. Die families staan voor miljoenen Amerikanen die met regelmaat uit huis gezet worden omdat zij de huur niet kunnen betalen. Desmond schreef een magistraal boek met verhalen die zo uitzichtloos zijn, dat je het boek met regelmaat moet wegleggen omdat zoveel ellende niet te behappen is. ‘Home is the center of life’, maar als je geen ‘home’ hebt kom je in een spiraal van armoede, werkloosheid en criminaliteit terecht. In Nederland is het niet anders: eerst huisvesting en dan aanpak van problemen, andersom werkt niet.

Uitzetting veroorzaakt armoede
Huisvesting is een basisrecht voor iedereen. En een eeuw lang was het in de VS net als elders gebruik om zo’n 30 procent van je inkomen te besteden aan woonlasten. Dat was vroeger, inmiddels betaalt het merendeel van de armen in de VS meer dan de helft van hun inkomen aan huur. Dat lukt dus velen niet en huisuitzetting is het gevolg. In Milwaukee (waar de auteur zijn boek op heeft gebaseerd) wordt in een jaar tijd 1 op de 8 arme huurders geconfronteerd met uitzetting en vreest een zelfde aantal huurders dat dat binnenkort staat te gebeuren.
Huisuitzetting betekent een leven op straat, in verlaten slooppanden, in opvangcentra, bij familie. Maar het betekent nog veel meer. Uitzetting is niet alleen een gevolg van armoede, het is de belangrijkste veroorzaker van armoede. Het verbreekt gemeenschappen, het duwt kinderen in de criminaliteit, het maakt het onmogelijk om regelmatig werk te hebben, veroorzaakt ziekte en depressie.

saskia sassen MobileDe ‘financialisering’ van de economie ondermijnt onze steden. Socioloog en econoom Saskia Sassen vertelde erover in de Balie op 29 november j.l. Zij schetste een wereld waarin vastgoed (en de financiering daarvan) er niet is om te worden gebruikt voor huisvesting van bewoners, bedrijven of maatschappelijke instellingen, maar waarin het de onderlegger is voor een reeks van financiële constructies en producten waarmee maximaal geld te verdienen is. Haar verhaal geeft voeding aan het project De rechtvaardige stad, een initiatief van Wouter Veldhuis van MUST en Simon Franke van Trancity.

Uitstoting
Al was de boodschap van Sassen duidelijk, haar verhaal in de Balie was niet altijd even helder. Maar geïnspireerd trok ik een boek van haar uit 2015 uit de kast. Toen aangeschaft, maar nog niet gelezen. Uitstoting, brutaliteit en complexiteit in de wereldeconomie is de Nederlandse titel. Een breed verhaal over armoede, milieuvernietiging, maar vooral ook over het financiële systeem. In een hoofdstuk in het boek (Het financiële systeem en zijn ‘vermogens’: crisis als systeemlogica) beschrijft ze wat er sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw is veranderd. Tot die tijd hadden we een Keynesiaans model waarin de welvaarsstaat erop was gericht dat iedereen mee kon doen. Volledige werkgelegenheid en een vangnet voor als het misging. Dat was ook in het belang van de grote bedrijven. Met meer arbeid werd door hen meer geld verdiend en meer arbeiders (met inkomen) betekende meer consumenten en verkoop van producten. Inclusie was toen de logica van het systeem, uitstoting lijkt volgens Sassen de logica van deze eeuw. In die ontwikkeling zijn de financiële instellingen meegegaan. Banken hebben een rol in de reële economie. Ze leveren bijvoorbeeld een product (lening) waarvoor je een prijs betaalt (rente). Met die lening kan je een huis kopen of een bedrijfsinvestering doen. Maar nu faciliteren de banken ook de financialisering van de economie.

BindingFoto SmallEen uitgever maakt fysieke boeken voor verkoop via boekhandel en webwinkel en opent een extra markt met een epub versie, meestal voor een wat lagere prijs dan het ‘echte’ boek. In februari van dit jaar publiceerde trancityxvaliz Binding Genoeg, de stad en het geheim van aangenaam samenwonen, een essay van Annemarie Kok in onze nieuwe serie Stadsessays. We kozen voor een andere aanpak dan gebruikelijk: de focus lag op gratis downloads met als ‘bijproduct’ een gedrukte versie. We maken negen maanden later de balans op.

Digitale publicaties
In een recente blog inventariseert Michiel van Raaij, hoofdredacteur van Architectenweb, de ontwikkelingen van digitale architectuurboeken; waar niet veel schot in zit. Van Raaij wijt dat voornamelijk aan de formats van e-publicaties, die te weinig mogelijkheden bieden voor illustraties en zonder foto’s en illustraties is een architectuurboek niet compleet. Natuurlijk kan je ook epubs maken met illustraties etc, maar dat maakt het wel meteen veel duurder en ingewikkelder, dus hij heeft een punt. Maar ook in ‘gewone’ leesboeken ontwikkelt de markt voor epubs veel trager dan verwacht. In de Verenigde Staten loopt de verkoop op dit moment zelfs terug. Het blog van Michiel van Raaij was voor mij aanleiding om eens te kijken hoe het ons met Binding Genoeg is vergaan.

Hoe gaat het verder met de Binckhorst, een binnenstedelijk bedrijventerrein van 130 hectare  in Den Haag. I’M BINCK van urban curators Sabrina Lindemann en Bram Heijkers organiseerde begin oktober weer een I’M Binck-festival. Binnen het festival was een discussie over programma en toekomst van het gebied. De inzet is organische groei en transformatie met de combinatie van oude en nieuwe industrie met woningbouw en recreatie. Op de bijeenkomst kon je bijna voelen dat het gebied op een kantelpunt zit. Komt dat diverse stadsprogramma met maatschappelijke waarden er, of is de druk van de (woning)markt te groot?

Binckhorst1
Kernwaarden
Met belanghebbenden uit het gebied formuleerde I’M BINCK de kernwaarden van het gebied. Vijf worden er kort uitgewerkt: 1. Authentiek, ambachtelijk werk-woongebied; 2. Rauwe, spannende rafelrand(en) in de stad; 3. Grote diversiteit, leidend tot ontmoeting en innovatie; 4. Dynamische experimenteerruimte, altijd in beweging; 5. De verrassende Haagse waterkant. Hier na te lezen.
De kwaliteiten en mogelijkheden van het gebied komen daarin helder naar voren. Maar daar ging de bijeenkomst niet over. Iedereen  onderschrijft die kernwaarden. Kan je ze ook realiseren? Jaren gebeurde er weinig in de Binckhorst vanwege de financiële crisis, alleen de leegstand groeide. Daar komt verandering in. Er is investeringskracht en ook Den Haag voelt de druk op de woningmarkt toenemen.

Abonneer u nu op de nieuwsbrief over onze publicaties en programma’s